Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Ἐρχόμενος ὁ Κύριος πρός τό ἑκούσιον πάθος-Τῇ Ἁγίᾳ καί Μεγάλῃ Δευτέρᾳ.

Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Δευτέρᾳ, μνείαν ποιούμεθα τοῦ μακαρίου Ἰωσὴφ τοῦ Παγκάλου, καὶ τῆς ὑπὸ τοῦ Κυρίου καταραθείσης καὶ ξηρανθείσης Συκῆς.
Στίχοι εἰς τὸν Πάγκαλον Ἰωσὴφ
Σώφρων Ἰωσήφ, δίκαιος κράτωρ ὤφθη,
Καὶ σιτοδότης, ὧ καλῶν θημωνία!
  Ἕτεροι, εἰς τὴν ξηρανθεῖσαν Συκὴν
Τὴν Συναγωγήν, συκὴν Χριστός, Ἑβραίων,
Καρπῶν ἄμοιρον πνευματικῶν εἰκάζων,
ρὰ ξηραίνει, ἢς φύγωμεν τὸ πάθος.

Ἀπό τὴ σημερινὴ μέρα ξεκινοῦν τὰ ἅγια Πάθη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τύπος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ εἶναι ὁ πάγκαλος Ἰωσήφ ποὺ σήμερα ἐπιτελοῦμε τὴν ἀνάμνησή του (Γεν. 37 - 50).

Ἦταν ὁ μικρότερος γιός τοῦ Πατριάρχη Ἰακώβ καὶ ὁ πιὸ ἀγαπητός. Ὅμως φθονήθηκε ἀπό τὰ ἀδέλφια του καὶ ἀρχικά τὸν ἔρριξαν σ᾿  ἕνα βαθύ λάκκο καὶ ἐξαπάτησαν τὸν πατέρα τους χρησιμοποιώντας ἕνα ματωμένο ροῦχο ὅτι δῆθεν τὸν κατασπάραξε κάποιο θηρίο. Στὴ συνέχεια τὸν πούλησαν γιὰ τριάντα ἀργύρια σὲ ἐμπόρους, οἱ ὁποῖοι τὸν ξαναπούλησαν στὸν ἀρχιμάγειρα τοῦ βασιλιᾶ τῆς Αἰγύπτου, τὸν Πετεφρή. Ὁ Ἰωσήφ ἦταν πανέμορφος καὶ τὸν ἐρωτεύθηκε ἡ γυναίκα τοῦ Πετεφρῆ, ποὺ θέλησε νὰ τὸν παρασύρει σὲ ἀνήθικη πράξη βιαίως. Μόλις ἐκείνη ἔπιασε τὸν Ἰωσήφ, ἐκεῖνος ἄφησε στὰ χέρια της τὸν χιτῶνα του καὶ ἔφυγε. Ἐκείνη ἀπό τὸ θυμό της τὸν συκοφάντησε στὸ σύζυγό της, ὅτι δῆθεν αὐτός ἐπιτέθηκε ἐναντίον της μὲ ἀνήθικους σκοπούς. Ὁ Πετεφρής τὴν πίστευσε καὶ φυλάκισε τὸν Ἰωσήφ.

Κάποτε ὅμως ὁ Φαραώ, ὁ βασιλιάς τῆς Αἰγύπτου, εἶδε ἕνα παράξενο ὄνειρο καὶ ζήτησε ἕναν ἐξηγητή. Μὲ τὸ φωτισμό τοῦ Θεοῦ, μόνο ὁ Ἰωσήφ μπόρεσε νὰ τὸ ἐξηγήσει. Ὅτι θὰ ἔλθουν στὴ χώρα του ἑπτά χρόνια εὐφορίας καὶ ἑπτά ἀκαρπίας καὶ πεῖνας. Ἐνθουσιάσθηκε ὁ Φαραώ ἀπό τὴ σοφία του καὶ τὸν ἔκανε γενικό ἄρχοντα, σὰν πρωθυπουργό. Ὁ Ἰωσήφ διαχειρίσθηκε ἄριστα τὴν ἐξουσία καὶ φρόντισε στὰ δύσκολα χρόνια τῆς πεῖνας ὅλο τὸ λαό. Μὲ ἀφορμή τὴ διανομή τοῦ σιταριοῦ, φανερώθηκαν τ᾿  ἀδέλφια του ποὺ τὸν εἶχαν φθονήσει. Ἐκεῖνος δὲν τοὺς κράτησε κακία, ἀντίθετα τὰ προσκάλεσε μόνιμα στὴν Αίγυπτο μαζί μὲ τοὺς γονεῖς.

Αὐτός λοιπόν ἀποτελεῖ προεικόνιση τοῦ Χριστοῦ, διότι καὶ Αὐτός, ἀγαπητός γιός τοῦ Πατέρα, φθονήθηκε ἀπό τοὺς ὁμοφύλους Του Ἰουδαίους, πουλήθηκε ἀπό τὸ μαθητή Του γιὰ τριάντα ἀργύρια καὶ κλείσθηκε στὸ σκοτεινό λάκκο, τὸν τάφο.

Ἐπίσης, σήμερα μνημονεύουμε καὶ τὴν ἄκαρπο συκή, τὴν ὁποία καταράσθηκε ὁ Κύριος καὶ ξεράθηκε ἀμέσως Ματθ. 21:19, Μαρκ. 11:13). Συμβολίζει τόσο τὴ Συναγωγή τῶν Ἑβραίων, ἡ ὁποία δὲν εἶχε πνευματικούς καρπούς, ὅσο καὶ κάθε ἄνθρωπο ποὺ στερεῖται πνευματικῶν καρπῶν, ἀρετῶν. Ἔδειξε ὁ Κύριος τὴ δύναμή Του στὸ άψυχο δένδρο καὶ ποτέ πάνω σὲ ἄνθρωπο, γιὰ νὰ δείξει ὅτι δὲν ἔχει μόνο δύναμη νὰ εὐεργετεῖ, ἀλλά καὶ νὰ τιμωρεῖ.

Ὁ εὐαγγελιστής Μάρκος ἀναφέρει πὼς τὴν ὥρα ποὺ ὁ Κύριος ἐπιτίμησε τὴ συκή καὶ ξηράθηκε, κατέπεσαν ἀμέσως τὰ καταπράσινα φύλλα της καὶ τὴν ἑπόμενη μέρα ξεράθηκε καὶ ἡ ρίζα της (Μαρκ. 11:21). Οἱ μαθητές ἔκθαμβοι ἀπό τὸ θαῦμα αὐτό δὲν ζητοῦσαν νὰ μάθουν τὴν βαθύτερη ἔννοιά του, ἀλλά εἶχαν τὴν ἀπορία «πὼς παραχρῆμα ἐξηράνθη ἡ συκή;» (Ματθ. 21:20). Πρώτη φορά εἶχαν δεῖ τιμωρία τῆς ἄψυχης φύσεως.

Ὁ Κύριος παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τὴν ἀπορία τῶν μαθητῶν, χωρίς νὰ ἐξηγήσει τὴν συμβολική σημασία τοῦ θαύματος, τοὺς δίδαξε γιὰ τὴ μεγάλη δύναμη τῆς πίστεως, ἡ ὁποία ὅταν συνοδεύεται ἀπό ἐσωτερική θέρμη καὶ χωρίς τὸν παραμικρό δισταγμό μπορεῖ νὰ κατορθώσει ἀφάνταστα πράγματα. Τοὺς είπε: «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν καὶ μὴ διακριθῆτε, οὐ μόνον τὸ τῆς συκῆς ποιήσετε, ἀλλὰ κἂν τῷ ὄρει τούτῳ εἴπητε, ἂρθητι καὶ βλήθητι εἰς τὴν θάλασσαν, γενήσεται·» (Ματθ. 21:21). Αὐτή τὴν πίστη θέλει ἡ Ἐκκλησία μας νὰ μεταδώσει καὶ σὲ μᾶς.

Ἡ ὑμνογραφία ἀναφέρεται σήμερα στὰ δύο παραπάνω θέματα, ἀλλά καὶ ἐπί πλέον στὸ θέμα τῆς πορείας τοῦ Κυρίου πρὸς τὸ ἑκούσιο Πάθος. Ἀπό τὸ τροπάριο: «Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται...» οἱ ἀκολουθίες τῆς Μ. Δευτέρας ἕως Μ. Τετάρτης λέγονται καὶ «Ἀκολουθίες τοῦ Νυμφίου».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου