Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Μνήμη τῶν Ἁγίων καί θαυματουργῶν Ἀναργύρων ΚΥΡΟΥ καί ΙΩΑΝΝΟΥ.

  Ὁ ΚΥΡΟΣ καί ὁ ΙΩΑΝΝΗΣ οἱ θαυματουργοί Ἅγιοι Ἀνάργυροι ἔζησαν κατά τούς χρόνους τοῦ ἀσεβεστάτου βασιλέως Διοκλητιανοῦ (292). 
   Ὁ μέν Κῦρος γεννήθηκε στήν Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου, ὁ δέ Ἰωάννης στήν Ἔδεσσα τῆς Μεσσοποταμίας.
   Ὁ Κῦρος ἦταν πιστός χριστιανός ἀπό τούς γονεῖς του, ἐνάρετος καί κατά τήν τέχνη ἰατρός ἐμπειρότατος, τό δέ  ἐργαστήριό του μετέπειτα έγινε Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Τριῶν Παίδων, ὅπου καθημερινά μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ θεραπεύονται ἀσθένειες. Αὐτή δέ ἡ μεταβολή ἔγινε ὡς ἐξῆς.
   Ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Ἀπολλινάριος (551-568) ὁ εὐσεβέστατος καί τῆς ἀληθείας ἐραστής διάπυρος, εἶχε κάποιον ἀνηψιό, τόν ἀνέθρεψε καί τόν ἐδίδασκε τήν Ὀρθοδοξία καί τήν θεάρεστη πολιτεία.
   Ὅταν ἔφθασε στήν κατάλληλη ἡλικία, εἶπε στόν θεῖο του νά τόν παντρέψῃ. Ἐκεῖνος ὅμως βρῆκε πρόφαση λέγοντας· «Ἐγώ παιδί μου, θέλω νά κτίσω Ἐκκλησία τῶν Τριῶν Παίδων καί εἶναι ἀνάγκη νά εἶσαι ἐπιστάτης στήν οἰκοδομή αὐτή καί ὕστερα θά σέ παντρέψω». Ἔκτισαν λοιπόν τήν Ἐκκλησία ἐπάνω στό ἐργαστήριο τοῦ Κύρου. Κατόπιν ἔστειλε στήν Βαβυλῶνα κάποιον ἐνάρετο Ἠγούμενο ἑνός Μοναστηριοῦ δίδοντας σ᾿  αὐτόν καί μία ἐπιστολή μέ τήν ὁποία προσευχόταν καί ἱκέτευε τούς Ἁγίους Τρεῖς Παῖδας νά στέρξουν νά πάρῃ μέρος τῶν Ἁγίων λειψάνων νά τά βάλῃ στόν Ναό πού ἔκτισε στήν Ἀλεξάνδρεια. Πηγαίνοντας ὁ εὐλαβής αὐτός Ἠγούμενος στήν Βαβυλῶνα γονάτισε μπροστά στά λείψανα τῶν Ἁγίων καί μέ δάκρυα καί πίστη παρακαλοῦσε νά δεχθοῦν τήν ἐπιστολή καί νά κάμουν, καθώς ὁ Πατριάρχης ἔγραφε.Τότε ἐγέρθηκε ὁ ἕνας Ἅγιος, ὁ ὁποῖος ἦταν μεταξύ τῶν ἄλλων δύο, ἅπλωσε τά χέρια του, πῆρε τήν ἐπιστολή καί πάλιν ἀναπαύθηκε χωρίς νά ὁμιλήσῃ. Ὁ Ἠγούμενος θαύμασε γι᾿  αὐτό τό ἐξαίσιο θέαμα, λυπήθηκε ὅμως, ἐπειδή δέν ἐπέτυχε τόν σκοπόν του. Ἔμεινε ἐκεῖ μία ἑβδομάδα προσευχόμενος, βλέποντας ὅμως ὅτι οἱ Ἅγιοι δέν τοῦ ἔδιναν τίποτε, ἐπέστρεψε περίλυπος στόν Πατριάρχη. Ἐκεῖνος τόν ἔστειλε γιά δεύτερη φορά νά παρακαλέσῃ τούς Ἅγίους λέγοντάς του νά μή ἐπιστρέψῃ ἄπρακτος καί ἄν πάλι δέν τοῦ δώσουν νά φέρῃ πίσω τήν ἐπιστολή, ἡ ὁποία ἔλαβε τόν ἅγιασμό ἀπό ἐκείνους. Ὁ καλός λοιπόν ἐκεῖνος Ἠγούμενος, ὡς ταπεινός καί ὑπάκουος πού ἦταν, πῆγε στήν Βαβυλῶνα καί ἄρχισε μέ δάκρυα νά παρακαλῇ τούς Ἁγίους νά λυπηθοῦν τόν κόπον του καί νά συγκαταβοῦν στήν αἴτηση τοῦ Πατριάρχη. Γιά πολλές ἡμέρες προσευχόταν, ἀλλά δέν εἶδε κανένα σημεῖο. Ἀπελπισμένος ἔσκυψε νά πάρῃ τήν ἐπιστολή, ὅπως πρόσταξε ὁ Πατριάρχης καί καθώς ἔσυρε τήν ἐπιστολή, ὦ τοῦ θαύματος, ξεκόλλησε τό χέρι πού τήν κρατοῦσε ἀπό τό σῶμα. Τό πῆρε καί ἐπέστρεψε χαρούμενος στήν Ἀλεξάνδρεια. Οἰ πιστοί ἐτέλεσαν μεγάλη γιορτή καί πανήγυρη, ὁ δέ Πατριάρχης ἐγκαινίασε τόν Ναό, στόν ὁποῖο τοποθέτησαν τήν ἁγία ἐκείνη δεξιά μαζί με τήν ἐπιστολή. Ὕστερα ὁ Πατριάρχης χειροτόνησε τόν ἀνηψιόν του Ἱερέα λέγοντάς του. « Μέ αὐτή τήν Ἐκκλησία σέ ἐνύμφευσα, παιδί μου, καί ὅση ἀγάπη ἤθελες ἔχει γιά τήν γυναῖκά σου, ἔχε την στήν Ἐκκλησία, γιά νά εὕρῃς τήν σωτηρία σου».
Aὐτά γιά τήν ανοικοδόμηση τοῦ Ναοῦ στό ἐργαστήριο τοῦ Κύρου.
  Ὁ φιλόχριστος Κῦρος, ὁ συμπαθής καί εὔσπλαχνος, ἦταν τόσο σπουδαῖος καί ἐπιμελής στό νά θεραπεύῃ ψυχές καί σώματα, ὥστε ἔγινε αἰτία νά σωθοῦν πολλοί· διότι μέ τήν πρόφαση τῆς ἱατρικῆς ἐδίδασκε τήν εὐσέβεια λέγοντας· «Ὅποιος ἀγαπᾷ νά μήν ἀρρωστήσῃ, ἅς φυλάγεται ἀναμάρτητος, ἐπειδή ἐκ τῆς ἁμαρτίας ἔρχεται πολλάκις ἡ ἀσθένεια». Τούς δέ ἀρρώστους ἱάτρευε ὁ Κῦρος ὄχι μέ τά βιβλία τῶν ἱατρῶν Γαληνοῦ καί Ἱπποκράτους, οὔτε μέ βότανα καί χορτάρια,  ἀλλά μέ τό ὄνομα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τό παντοδύναμο καί σωτήριο, καί μέ τά ἱερά βιβλία τῆς Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης, ἀπό τίς ρήσεις τῶν ὁποίων τούς δίδασκε. Ὁ μισόκαλος ὅμως διάβολος μή ὑποφέροντας ὅλα αὐτά παρακίνησε κάποιους καί τόν πρόδωσαν ὡς Χριστιανό στόν ἄρχοντα τῆς πόλεως, ὁ ὁποῖος ἦταν σκληρότατος καί ἀπάνθρωπος ἄνθρωπος.
  Διέταξε λοιπόν ὁ ἄρχοντας αὐτός νά φέρουν τόν Κῦρο στό κριτήριο. Ὁ Κῦρος ὅμως διέφυγε στήν Ἀραβία, ὄχι ἀπό μικροψυχία ἤ δειλία, ἀλλά γιά νά πληρώσῃ τόν λόγο τοῦ Κυρίου πού εἶπε· « Ὅταν σᾶς διώκουν ἀπό τήν πόλη νά φεύγεται στήν ἄλλη». Ἴσως ὅμως νά πῆγε στήν Ἀραβία ἀπό θεία οἰκονομία γιά νά σώσει πολλούς Ἕλληνες.  Στήν Ἀραβία ἔγινε Μοναχός καί ἀνέβηκε στή ὑψηλότερη θεωρία, θεραπεύοντας κάθε ἀσθένεια μέ τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ἔτσι ἐξῆλθε παντοῦ ἡ φήμη, ὅτι ὁ θαυματουργός Κῦρος θεραπεύει μέ ἕνα λόγο, χωρίς βότανα. Αὐτά ἄκουσε ὁ εὐλαβής Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος ἦταν τότε στρατιώτης, καί ἔβαλε στό νοῦ του νά γίνῃ στρατιώτης ἀντί τοῦ ἐπίγειου βασιλέως, τοῦ οὐρανίου καί νά πολεμᾷ μέ τούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ καλύτερα. Ἀφοῦ ἀπέρριψε πλοῦτο, δόξα, εὐημερία καί κάθε ἄλλη σωματική ἠδυπάθεια, πῆγε στά Ἱεροσόλυμα. Ἐπέστρεψε πάλι στήν Αἴγυπτο, γιά νά γίνῃ σύντροφος τοῦ Κύρου, γιά νά κηρύττουν μαζί τήν εὐσέβεια, καί εὑρών αὐτόν, ἔμεινε στή συνοδεία του καί ἐμιμεῖτο ὅλες τίς πράξεις καί τούς ἔνθεους ἀγῶνες του.
  Ἦταν κάποιος σκληρός ἠγεμόνας τῆς Συρίας, Συριανός τό ὄνομα. Αὐτός διέταξε καί ἐφυλάκισαν τρεῖς κορασίδες μέ τή μητέρα τους, Ἀθανασία ὀνόματι, διότι κήρυτταν τόν Χριστό Θεόν ἀληθινό καί ὕβριζαν τά εἴδωλα. Ὅταν τό ἔμαθαν οἱ Ἅγιοι Κῦρος καί Ἰωάννης φοβήθηκαν μήπως οἱ κορασίδες δειλιάσουν μπροστά στά κολαστήρια καί προδώσουν τήν πίστη τους. Τότε πῆγαν στή φυλακή καί τίς συμβούλεψαν νά σταθοῦν ἀνδρεῖες στόν πόλεμο, γιά νά νικήσουν τόν ἀντίπαλο. Ἦταν δέ ἡ μέν πρώτη, Θεοκτίστη ὀνόματι, δεκαπέντε χρονῶν, ἡ δεύτερη, ὀνόματι Θεοδότη δεκατριῶν, καί ἡ τρίτη, ὀνόματι Εὐδοξία, ἐτῶν ἕντεκα· γι᾿ αὐτό φοβόταν ὁ Κῦρος μήπως γιά τήν ἀσθένεια τῆς γυναικείας φύσεως φοβηθοῦν τά βασανιστήρια καί χάσουν τό στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.  Γι᾿  αὐτή τήν αἰτία πῆγαν οἱ πάνσοφοι γιά νά στερεώσουν τίς γυναῖκες καί νά λάβουν καί οἱ ἴδιοι τό στεφάνι τοῦ μαρτυρίου, ὅπως καί ἔγινε συνεργούσης τῆς θείας χάριτος, διότι βλέποντες αὐτούς κάποιοι ἄπιστοι τούς κατήγγειλαν στόν τύρρανο, ὅτι συμβούλεψαν τίς γυναῖκες στήν εὐσέβεια καί τίς παρακίνησαν νά μή φοβηθοῦν τόν θάνατο, ἀλλά νά καταφρονήσουν μέ ἀνδρεία τά προστάγματα τοῦ Καίσαρα.
  Θύμωσε τότε ὁ Συριανός καί διέταξε νά φέρουν ἐνώπιόν του τούς Ἁγίους καί ὅταν αὐτό ἔγινε στράφηκε πρός αὐτούς καί τούς εἶπε: «Σεῖς εἶσθε οἱ ἐχθροί τῶν μακαρίων θεῶν, ταλαίπωροι, οἱ ὁποῖοι ὑβρίζετε τόν Καίσαρα καί τόν Χριστό εὐφημίζετε; σπεύσατε ἀμέσως νά ἀρνηθῆτε τήν πίστη σας καί νά θυσιάσετε στούς μεγάλους θεούς, γιά νά λυτρωθῆτε ἀπό διάφορα κολαστήρια καί νά τιμηθῆτε ὡς φίλοι μου, εἰδ᾿  ἄλλως θά σᾶς κάμω νά γνωρίσετε ποιός εἶμαι ἐγώ καί ὁ βασιλεύς Διοκλητιανός καί οἱ θεοί τούς ὁποίους ὀνειδίζετε».  Οἱ δέ ἅγιοι ἀποκρίθηκαν· «Νά ξέρεις, ὅτι ἐμεῖς δέν ἔχουμε ἀνάγκη τιμῆς οὔτε κολάσεως φοβόμαστε οὔτε τά λιθάρια καί τά ξύλα σεβόμαστε, ἀλλά τόν Χριστό ὁμολογοῦμε Θεό ἀληθέστατο». Αὐτά ὅταν ἄκουσε ὁ τύραννός ἔτριξε τά δόντια ἀπό θυμό λέγοντας· «Ἔπρεπε νά μετανοήσετε, ἄν εἴχατε λίγη γνώση, ἀλλαζόνες καί ὑπερήφανοι· ἀλλά ἐπειδή προτιμᾶτε βάσανα καί κολαστήρια καί καταφρονεῖτε τή φιλία μας, ἐγώ νά σᾶς δώσω ὅσα σᾶς πρέπουν». Τότε πρόσταξε νά φέρουν τίς γυναῖκες ἐκεῖ γιά νά βλέπουν τά κολαστήρια τά ὁποῖα θά ἔδιδε στούς Μάρτυρες.
  Ἀφοῦ ἔδειρε καί μαστίγωσε τούς Ἁγίους στή συνέχεια συνέτριψε καί κατέκαυσε ὅλα τά μέλη τους· ἔπειτα τούς ἄλειψε μέ ξύδι καί ἁλάτι γιά νά αἰσθάνονται δριμύτερο πόνο. Ὕστερα ἔτριψε ὅλη τή σάρκα μέ σάκκο τρίχινο καί ἔχρισε μέ πίσσα βρασμένη τά πόδια τους. Γενικά χρησιμοποίησε κάθε εἶδος βασανιστηρίων γιά νά φοβηθοῦν καί οἱ γυναῖκες νά ὑπακούσουν στά παράνομα προστάγματά του. Οἱ Ἅγιοι ὅμως ὑπέφεραν μέ ἀνδρεία ὅλα αὐτά καί ἔχαιραν, ἐνθυμούμενοι τήν αἰώνια ἀντίδοση. Τότε πρόσταξε ὁ ἀπάνθρωπος ἐκεῖνος τύραννος νά δείρουν χωρίς ἔλεος τίς γυναῖκες, οἱ ὁποῖες ὑπέμειναν τούς ραβδισμούς μέ ἀνδρεία καί γενναιότητα. Βλέποντας αὐτά ὁ τύραννος ἀπελπίσθηκε καί διέταξε νά κόψουν τά κεφάλια τους. Τότε οἱ στρατιῶτες τίς ἔφεραν στόν τόπο τῆς καταδίκης, ἐκεῖνες δέ, ὄχι μόνο δέν ἐδειλίασαν, ἀλλά μετά χαρᾶς ἔκλιναν τόν αὐχένα καί δέχθηκαν τό μακαριώτατο τέλος.
  Κατόπιν ἐδοκίμασε πάλι τούς Μάρτυρες μέ διάφορους τρόπους· πρῶτα μέ κολακεῖες καί πονηρίες καί ὕστερα μέ ἀπειλές. Βλέποντας ὅμως ὅτι τίποτε δέν κατάφερε, διέταξε νά τούς ὁδηγήσουν καί αὐτούς στόν τόπο τῆς καταδίκης, ὅπου τούς ἀποκεφάλισαν διά ξίφους την 31η Ἰανουαρίου· καί οἱ μέν ἅγιες καί μακάριες αὐτῶν ψυχές ἀπῆλθαν στά οὐράνια, τά δέ σεπτά καί τίμια λείψανα τά πῆραν κρυφά οἱ εὐσεβεῖς χριστιανοί καί τά ἐνταφίασαν στόν Ναό τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου. Ἀφοῦ δέ παρῆλθαν χρόνια πολλά καί ἐξέλιπε τελείως ἡ εἰδωλολατρεία, κατά τήν βασιλεία τοῦ Ἀρκαδίου τό ἔτος 400 φανερώθηκαν μέ τρόπο θαυμαστό τά ἅγια αὐτῶν λείψανα καί ἀνακομισθέντα πολλά θαύματα ἐπετέλεσαν καί ἐπιτελοῦν πρός δόξα Θεοῦ καί τιμή τῶν Ἁγίων, μέ τῶν ὁποίων τίς πρεσβεῖες νά λυτρωθοῦμε καί ἐμεῖς ἀπό κάθε ἀσθένεια καί νά ἀξιωθοῦμε τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἀμήν.                                          


Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις ἡμῶν Γρηγορίου, Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ Θεολόγου.

  Τῇ πυρίνῃ γλώσσῃ σου θεοῤῥῆμον Γρηγόριε, τάς θεομάχους ἐνέπρησας, τῶν αἱρετιζόντων γλωσσαλγίας·
   Θεῖον ὡς ἀληθῶς ἀνεδείχθης στόμα, ἐν Πνεύματι λαλῆσαν, τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, καί γράμμασι διατυπῶσαν, τήν τῆς κρυφιομύστου Τριάδος, ὁμοδύναμον οὐσίαν· καί τό τρισήλιον φῶς καταλάμψας τόν περίγειον κόσμον, πρεσβεύεις ἀπαύστως, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014

Μνήμη τῶν ἐν Ἁγίοις Πατέρων ἡμῶν, καί μεγάλων Ἀρχιεπισκόπων Ἀλεξανδρείας, Ἀθανασίου καί Κυρίλλου.

 Δεῦτε συνευφρανθῶμεν, πάντες οἱ γηγενεῖς, ἐπί τῇ μνήμῃ τῶν σοφωτάτων Διδασκάλων ἡμῶν, Ἀθανασίῳ τε καί Κυρίλλῳ· οὗτοι γάρ, ὡς ἀξιόθεοι παλαισταί, καί πρόμαχοι τῆς ἀληθείας πιστότατοι, ἐχθροῖς τοῖς ἀοράτοις καί ὁρατοῖς, εὐσεβοφρόνως ἀντέστησαν· διό ἐν οὐρανοῖς, στεφάνοις τῆς ἀθανασίας αὐτούς κατέστεψεν, ὁ τῶν ἁπάντων Βασιλεύς. Καί νῦν μετ᾿  Ἀγγέλων χορεύοντες, ὑμνοῦσιν ἀκαταπαύστως αὐτόν, τρισαγίοις ἄσμασι, τόν ἐν Τριάδι ὁμοούσιον.
                                              Δοξαστικόν ἑσπερινοῦ.

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

  Σήμερα ἡ κτίσις φωτίζεται· σήμερον τά πάντα εὐφραίνονται, τά οὐράνια ἅμα καί τά ἐπίγεια. Ἄγγελοι καί ἄνθρωποι συμμίγνυνται· ὅπου γάρ Βασιλέως παρουσία, καί ἡ τάξις παραγίνεται. Δράμωμεν τοίνυν ἐπί τόν Ἰορδάνην· ἴδωμεν πάντες τόν Ἰωάννην, πῶς βαπτίζει Κορυφήν, ἀχειροποίητον καί ἀναμάρτητον. Διό Ἀποστολικήν φωνήν προσᾲδοντες, συμφώνως βοήσωμεν· Ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις, καταυγάζουσα καί παρέχουσα πιστοῖς το μέγα έλεος.