Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Περί ἐξομολογήσεως.

Τό δυσκολώτερο ἀπό τά ἑπτά μυστήρια εἶναι τό μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως. Μέ αὐτό εἴτε σώζεις μία ψυχή καί σώζεσαι καί σύ, εἴτε καταστρέφεις μία ψυχή καί καταστρέφεσαι καί σύ αἰωνίως.Παρ᾿ ὅλα αὐτά μέ κανένα ἄλλο μυστήριο δέν μπορεῖς νά κερδίσης περισσότερο μία ψυχή γιά τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὅσο μέ τήν Ἱερά Ἐξομολόγησι.Ὅμως τόσες εἶναι οἱ εὐθύνες καί οἱ κίνδυνοι τοῦ ἱερέως Πνευματικοῦ, ὥστε ὁ Ἱερός Χρυσόστομος λέγει ὅτι:«Λίγοι πνευματικοί σώζονται». Καί γιά τήν ἱερωσύνη ἐπίσης ὁ ἴδιος λέγει:«Στούς ἐσχάτους καιρούς μόλις τρεῖς ἱερεῖς στούς χιλίους θά σώζονται». Αὐτά τά λόγια τῶν ἁγίων μας εἶναι φοβερά καί τρομακτικά.

   Διάλογοι μέ τόν π. Κλεόπα Ρουμάνο ἀσκητή.

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Τά εἴδη τῆς ἀγάπης.

  Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης καθώς καί ἄλλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, διαιροῦν τήν ἀγάπη σέ πέντε εἴδη:
1. Τήν πνευματική, δηλ. τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τόν πλησίον, ἡ ὁποία εἶναι ἀνώτερη ἀπό ὅλες καί μοναδική γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς.
2. Τήν φυσική ἀγάπη, δηλ. τήν ἀγάπη τῶν γονέων πρός τά παιδιά των καί τῶν παιδιῶν πρός τούς γονεῖς, ἡ ὁποία δέν εἶναι οὔτε πρός σωτηρία οὔτε πρός τιμωρία, διότι εἶναι φυσική.
3. Ἡ ἀγάπη πού γίνεται ἀπό ὑπερηφάνεια καί κενοδοξία, ὅταν κάποιος ἀγαπᾶ αὐτούς πού τόν ἐπαινοῦν καί τόν ἐγκωμιάζουν.
4. Ἡ ἀγάπη πού γίνεται ἀπό συμφέρον, ὅταν κάποιος ἀγαπᾶ τό πλησίον του, εἴτε ἀπό χρήματα εἴτε γιά δῶρα, εἴτε ἀπό ἐκδούλευσι, ἤ ἀπό ἄλλη ὁποιαδήποτε ἀνθρώπινη αἰτία.
5. Ἡ σαρκική ἀγάπη, ὅταν κάποιος ἀγαπᾶ τούς ἀνθρώπους, ἤ τίς γυναῖκες χάριν σωματικῆς ἀπολαύσεως καί ἁμαρτίας μέ τήν μέθη ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στήν ἀκολασία. Ἡ πρώτη ἀγάπη εἶναι σωτήριος, ἡ δεύτερη φυσική, δηλ. οὔτε καλή οὔτε κακή. Ἐνῶ οἱ ἄλλες τρεῖς ἀγάπες εἶναι ἐμπαθεῖς καί ὁδηγοῦν στήν αἰώνια τιμωρία, ἐάν δέν μετανοήση καί τίς ἐγκαταλείψη ὁ χριστιανός.

      Διάλογοι μέ τόν π. Κλεόπα Ρουμάνο ἀσκητή.

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Τά εἰσόδια τῆς Θεοτόκου


 Εἰσέρχεται σήμερον εἰς τόν Ναόν τοῦ Θεοῦ, ἡ κοινή Μητέρα πάντων, διά νά ζητήσῃ τήν συγχώρησιν τῶν τέκνων της. Εἰσέρχεται διά νά παρακαλέσῃ τόν Ἅγιον Σαβαώθ, διά τήν εὐτυχίαν τῶν παιδιῶν της.Μήτηρ ναί, πάντων ἡ Παρθένος Μαρία,διότι πάντας τούς Ἁγίους πνευματικῶς ἐγέννησε, ἐπισκέπτεται, μεσιτεύει, παρακαλεῖ διά τήν Σωτηρίαν  πάντων, διότι εἶναι ΥΠΕΡΤΕΡΑ ΠΑΣΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ ὁρατῆς,καί ἀοράτου.Διότι μόνον ἡ ΘΕΟΤΟΚΟΣ, ἐπροωρίσθη νά εἶναι ἡ αἰτία καί ἡ ἀπολύτρωσις τῆς ἐλευθερίας πάντων.
 Νά εἶναι:
Ἡ Παρηγορία τῶν τεθλιμμένων
Τό Καταφύγιον τῶν ἀπελπισμένων
Ἡ Σοφία τῶν ἀμαθῶν
Ἡ Δικαιοσύνη τῶν ἁμαρτωλῶν
Ὁ Λιμήν τῶν χειμαζομένων,
Ὁ Ἀστήρ ὁ φαεινός, τοῦ ὁποίου ἡ λαμπρότης τήν οἰκουμένην φωτίζει, τά ἄνω λαμπρύνει, διαπερνᾷ τόν Ἄδην, θερμαίνει περισσότερον τόν Νοῦν παρά τά σώματα, περιθάλπει τάς Ἀρετάς, καταναλίσκει καί φθείρει τάς ἁμαρτίας.
 Εἰσέρχεται σήμερον ἡ νοητή Περιστερά διά νά φέρῃ τό Σημεῖον τῆς Διαλλαγῆς καί τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀνθρώπους. "Καί Σημεῖον μέγα ὤφθη ἐν τῷ Οὐρανῷ γυνή περιβεβλημένη τόν ἥλιον, καί ἡ σελήνη ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτῆς, καί ἐπί τῆς κεφαλῆς αὐτῆς στέφανος ἀστέρων δώδεκα".

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Περί προσευχῆς.

Ἐρώτηση:
Τί εἶναι ἡ προσευχή;

Ἀπάντηση:
Προσευχή εἶναι ἡ συνομιλία μέ τόν Θεό. Ἡ προσευχή εἶναι βλαστός τῆς πραότητας καί τῆς ἀοργισίας. Ἡ προσευχή εἶναι καρπός τῆς χαρᾶς καί τῆς εὐχαριστίας. Εἶναι ἀποδίωξη τῆς λύπης καί τῆς ἀπελπισίας, κατά τόν Εὐάγριο τόν Ποντικό. Εἶναι ἡ ἕνωσις καί ἡ συνάφεια τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, καί κατά τούς Πατέρες εἶναι ἡ δύναμη τοῦ κόσμου, ἡ συμφιλίωση μέ τόν Θεό, ἡ μητέρα τῶν δακρύων καί ἡ θυγατέρα αὐτῶν. Ἡ προσευχή εἶναι τό κλειδί τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν καί κατά τόν Ἅγιο Θεοφάνη τόν Ἔγκλειστο εἶναι ἡ ἀνάβαση τοῦ νοῦ καί τῶν σκέψεων στόν Θεό.

Ἐρώτηση:
Ποῖα τά εἴδη τῆς προσευχῆς;

Ἀπάντηση:
Τρία εἶναι τά εἴδη τῆς προσευχῆς.
1. Ἡ δοξολογία.
2. Ἡ εὐχαριστία.
3. Ἡ ἱκεσία.

Ἐρώτηση:
Ποιός εἶναι ὁ ἱερώτερος τόπος καί χρόνος γιά τήν προσευχή;

Ἀπάντηση:
Ὁποιοσδήποτε τόπος καί χρόνος εἶναι κατάλληλος γιά προσευχή, ὅπως λέγη τό χωρίο τῶν ψαλμῶν: "Εὐλογήσω τόν Κύριον ἐν παντί καιρῷ, διαπαντός ἡ αἴνεσις αὐτοῦ ἐν τῷ στόματί μου" Ψαλμ.33,1. Καί πάλιν: "Ἐν παντί τόπῳ τῆς δεσποτείας αὐτοῦ εὐλόγει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον" Ψαλμ.102,22. Καί, ἐάν ζητῆτε ἱερώτερο τόπο προσευχῆς εἶναι ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, διότι αὐτή εἶναι τό νοητό Βῆμα τοῦ Θεοῦ ἀπό τό ὁποῖο πρέπει νά προσφέρεται ἡ θυσία τῆς προσευχῆς (Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος).

Ἐρώτηση:
Ποῖα προσευχή εἶναι ἰσχυρώτερη;

Ἀπάντηση:
Δυνατώτερη προσευχή εἶναι ἡ σύντομη πού γίνεται ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μέ στεναγμούς καί δάκρυα, κατά τήν μαρτυρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς πού λέγει: "Ἐκ βαθέων ἐκέκραξά σοι, Κύριε, Κύριε, εἰσάκουσον τῆς φωνῆς μου" Ψαλμ.129,1. Μέ αὐτή τήν ταπεινή προσευχή προσευχήθηκαν ὁ ληστής ἐπί τοῦ Σταυροῦ, ἡ Χαναναία γυναίκα, οἱ Ἀπόστολοι στόν καιρό τῆς φουρτουνιασμένης θάλασσας στήν Γαλιλαία, οἱ λεπροί τῆς Ἱεριχοῦς καί ἄλλοι.
Καλή εἶναι καί ἡ μακροσκελής προσευχή, ἡ ἀνάγνωση τοῦ Ψαλτηρίου, οἱ ἀκολουθίες τοῦ Ὠρολογίου τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά αὐτές ἐνδείκνυνται ἰδιαίτερα στούς προοδευμένους πνευματικά καί ὄχι τούς ἀρχαρίους.

Διάλογοι μέ τόν π. Κλεόπα Ρουμάνο ἀσκητή.




















Πίστη καί ἀπιστία.


Ἐρώτηση:
 Πῶς ἀποκτᾶται ἡ πίστη στόν Θεό;

Ἀπάντηση: 
1.Ἡ πίστη εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ (Ρωμ.  12,3  Ἐφεσ.2,8  Φιλιπ.Ι,29    Β΄Πέτρ.   1,1). 
2.Ἡ πίστη εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ  (Πράξ.11,21   Α΄ Κορ.2,5  Ἐφεσ.1,19 Κολ.2,12  Β΄ Θεσ.1,11  Α΄ Τιμ.1,14).

3.Ἡ πίστη εἶναι δῶρο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Α΄Κορ.12,9  καί Γαλ.5,22).
4.Ἡ πίστη ἐξαρτᾶται ἀπό τήν θέληση τοῦ ἀνθρώπου (Ματθ.8,13 9,22  Μάρκ. 5,34  10,52  Λουκ.7,50  17,19  18,42).
5.Ἡ πίστη αὐξάνεται καί ἀναπτύσεται μέ τήν θέληση τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι δηλ. "συνεργασία καί συνέργεια αὐτοῦ μέ τόν Θεό.

Ἐρώτηση:
 Ποῦ ὀφείλεται ἡ ἀπιστία στόν Θεό;

Ἀπάντηση: 
1.Ἡ ἀπιστία τοῦ ἀνθρώπου προέρχεται ἀπό τήν ἐλεύθερη προαίρεσή  του , νά αἰχμαλωτίζεται στά ματαιόδοξα καί ἐφήμερα πράγματα τοῦ παρόντος αἰῶνος (Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος).
2.Ἡ ἀπιστία τοῦ ἀνθρώπου ὀφείλεται στήν ἀσεβῆ καρδιά του (Ἑβρ.3,12) καί στήν σκληροκαρδία του (Μάρκ.16,14).
Ἡ σκληροκαρδία τοῦ ἀνθρώπου ἐπέρχεται ἐξ αἰτίας τῆς παρεκκλίσεως ἀπό τήν ἀλήθεια (Ἰωάν.8,44-46),τῆς σκοτίσεως αὐτοῦ κατά παραχώρηση τοῦ Θεοῦ (Ἰωάν.12,39-40), τῆς τυφλώσεως ὑπό τοῦ διαβόλου (Β΄ Κορ.4,4) ὁ ὁποῖος ἀπομακρύνει τόν θεῖο λόγο τῆς, πίστεως (Λουκ.8,12), καθώς ἐπίσης καί ἐξ αἰτίας τῆς ἀνθρωπίνης δόξης (Ἰωάν.5,14).

Ἐρώτηση: 
Ποῖα τά πνευματικά μέσα μέ τά ὁποῖα   μπορεῖ κάποιος νά πιστεύση στόν Θεό;

Ἀπάντηση: 
1.Τό κήρυγμα.
2.Ἡ ἀνάγνωση τῶν Ἁγίων Γραφῶν.
3.Τά θαύματα τοῦ Θεοῦ.
4.Ἡ θεωρία τῶν κτισμάτων τοῦ Θεοῦ.
5.Τό κήρυγμα τῆς ὑποδειγματικῆς ζωῆς,τό προσωπικό παράδειγμα δηλ. ἡ κατά Χριστόν ζωή καί ἡ ἀπόδειξη μέ τά ἔργα αὐτῶν πού διδάσκουμε."Σιώπησε καί ἄφησε νά μιλήσουν τά ἔργα σου".

     Διάλογοι μέ τόν π.Κλεόπα Ρουμάνο ἀσκητή.